تا به حال اینگونه در مورد خدا نخوانده اید
جمعه 24 آبان 1392 :: نویسنده : صادق ابراهیمی

پیش زمینه های شُکر

   نعمت ها هم همانند بعضی هدیه ها علاوه بر ارزش مادی، ارزش معنوی هم دارند چون نشان دهنده محبتی هستند که هدیه دهنده به ما ابراز می کند. این ارزش معنوی را زمانی می فهمیم که به ما نشان می دهد او چقدر کار کرده تا آن هدیه را برای ما آماده کند. کاش به یاد می آوردیم که همین غذای روزانه ای که می خوریم از کجاها آمده و چه مسیر طولانی ای را طی کرده! یک بزرگوار در همه ی این مراحل اِعمال قدرت و نظارتِ مستقیم داشته؛ اگر به این نکته توجه کنیم به ذره ای از ارزش معنوی همین نعمتِ به ظاهر ساده پی می بریم. چرا گفتم ذره ای؟ چون ما کجا و شناخت تمامی این مسیر کجا! ((فَلْیَنظُرِ الْإِنسَانُ إِلَى طَعَامِهِ أَنَّا صَبَبْنَا الْمَاء صَبًّا ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا فَأَنبَتْنَا فِیهَا حَبًّا وَعِنَبًا وَقَضْبًا وَزَیْتُونًا وَنَخْلًا وَحَدَائِقَ غُلْبًا وَفَاكِهَةً وَأَبًّا مَّتَاعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ)) عبس، 24 تا 32. ((انظُرُواْ إِلِى ثَمَرِهِ إِذَا أَثْمَرَ وَیَنْعِهِ: بنگرید به میوه ی آن چون ثمر دهد و به [طرز] رسیدنش))

   آیا شده است که در میهمانی یک فرد بزرگ، خودِ میزبان پارچ آب را بردارد و با لیوان به پیش شما بیاورد؟ آیا خجالت نمی کشید؟ ((تا می توانی هنگام غذا خوردن خجالت بکش؛ تو این توانایی را داری. حتی اگر این خجالت باعث شد که خوراکت کم شود اشکالی ندارد. نباید بی حیائی را تا آنجا کشاند که خدا از آسمان غذاهای لذیذ (من و سلوی) بفرستد و ما به خدا دستور چیزهای دیگری بدهیم))

   همچون عاشقی که برای بدست آوردن دل معشوق هدیه می برد الرحمن نیز به بندگان بخشش می کند و منتظر می نشیند تا خشنودی ما را ببیند: ((وَلَسَوْفَ یُعْطِیكَ رَبُّكَ فَتَرْضَى)) ضحی، 5. به تکرارهای ((لَكُم)) در این آیات دقت کنید: ((وَأَنزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَرَاتِ رِزْقًا لَّكُمْ وَسَخَّرَ لَكُمُ الْفُلْكَ لِتَجْرِیَ فِی الْبَحْرِ بِأَمْرِهِ وَسَخَّرَ لَكُمُ الأَنْهَارَ وَسَخَّر لَكُمُ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ دَآئِبَینَ وَسَخَّرَ لَكُمُ اللَّیْلَ وَالنَّهَارَ وَآتَاكُم مِّن كُلِّ مَا سَأَلْتُمُوهُ وَإِن تَعُدُّواْ نِعْمَتَ اللّهِ لاَ تُحْصُوهَا إِنَّ الإِنسَانَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ: و از آسمان آبى فرستاد و به وسیله آن از میوه‏ها براى شما روزى بیرون آورد و كشتى را براى شما رام گردانید تا به فرمان او در دریا روان شود و رودها را براى شما مسخر كرد  و خورشید و ماه را كه پیوسته روانند براى شما رام گردانید و شب و روز را [نیز] مسخر شما ساخت و از هر چه از او خواستید به شما عطا كرد و اگر نعمت‏خدا را شماره كنید نمى‏توانید آن را به شمار درآورید قطعا انسان ستم‏پیشه ناسپاس است )) به عاشقی می ماند که هر لحظه جلوه و خودنمایی می کند تا محبوب دل سرد این بندگان شود. بگوید: ((من اینم. بنده ام! مرا ببین. دل به من ببند تا تو را بمانم. از من بخواه تا به تو بدهم. من همه چیز دارم. دوستت دارم (به چه زبانی باید بگوید). ناامید نباش که به خودم قسم من برای این نیافریدمت؛ آفریدمت تا لطفی کنم. در مورد من این سوء ظن را نداشته باش که ناامیدی بدترین گناهِ توست.))

اکنون تعقیب نماز مغرب را بخوانیم:

اللَّهُمَّ إِنَّهُ لَیْسَ لِی عِلْمٌ بِمَوْضِعِ رِزْقِی وَ إِنَّمَا أَطْلُبُهُ بِخَطَرَاتٍ تَخْطُرُ عَلَى قَلْبِی فَأَجُولُ فِی طَلَبِهِ الْبُلْدَانَ فَأَنَا فِیمَا أَنَا طَالِبٌ كَالْحَیْرَانِ لا أَدْرِی أَ فِی سَهْلٍ هُوَ أَمْ فِی جَبَلٍ أَمْ فِی أَرْضٍ أَمْ فِی سَمَاءٍ أَمْ فِی بَرٍّ أَمْ فِی بَحْرٍ وَ عَلَى یَدَیْ مَنْ وَ مِنْ قِبَلِ مَنْ وَ قَدْ عَلِمْتُ أَنَّ عِلْمَهُ عِنْدَكَ وَ أَسْبَابَهُ بِیَدِكَ وَ أَنْتَ الَّذِی تَقْسِمُهُ بِلُطْفِكَ وَ تُسَبِّبُهُ بِرَحْمَتِكَ اللَّهُمَّ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ اجْعَلْ یَا رَبِّ رِزْقَكَ لِی وَاسِعا وَ مَطْلَبَهُ سَهْلا وَ مَأْخَذَهُ قَرِیبا وَ لا تُعَنِّنِی بِطَلَبِ مَا لَمْ تُقَدِّرْ لِی فِیهِ رِزْقا فَإِنَّكَ غَنِیٌّ عَنْ عَذَابِی [عَنَائِی‏] وَ أَنَا فَقِیرٌ إِلَى رَحْمَتِكَ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ جُدْ عَلَى عَبْدِكَ بِفَضْلِكَ إِنَّكَ ذُو فَضْلٍ عَظِیمٍ

دعای 45 صحیفه سجادیه:

اَللَّهُمَّ یا مَنْ لایَرْغَبُ فِى‏الْجَزآءِ، وَ یا مَنْ لایَنْدَمُ عَلَى الْعَطآءِ، 
خدایا، ای کسی كه در برابر احسان به بندگان پاداش نمی خواهد، و از عطا و بخشش پشیمان نمى‏گردد، 
وَ یا مَنْ لایُكافِئُ عَبْدَهُ عَلَى‏السَّوآءِ، مِنَّتُكَ ابْتِدآءٌ، وَعَفْوُكَ تَفَضُّلٌ،
اى كسى كه مزد بنده خود را بیش از عمل او مى‏دهد، نعمتت بى استحقاق به بندگان رسد، و عفوت تفضل است،

وَ عُقُوبَتُكَ عَدْلٌ، وَ قَضآؤُكَ خِیَرَةٌ. اِنْ اَعْطَیْتَ لَمْ تَشُبْ عَطآئَكَ بِمَنٍّ،
و مجازاتت عدالت، و قضایت عین خیر است. اگر بخشش كنى عطایت را به منّت آلوده نمی كنى، 
وَ اِنْ مَنَعْتَ لَمْ یَكُنْ مَنْعُكَ تَعَدِّیاً، 
و اگر منع كنى از باب ستم نیست، 
تَشْكُرُ مَنْ شَكَرَكَ وَ اَنْتَ اَلْهَمْتَهُ شُكْرَكَ، وَ تُكافِئُ مَنْ حَمِدَكَ وَ اَنْتَ عَلَّمْتَهُ حَمْدَكَ، ...
آن‏كه تو را شكر كند را شكر می كنى، در صورتى كه خودت آن شكر را به او الهام فرمودى، و به هر كه تو را بستاید پاداش مى‏دهى و در حالی که آن ستایش را خودت به او تعلیم دادی ...
و قلت: ((اُدْعُونى اَسْتَجِبْ لَكُمْ، اِنَّ الَّذینَ یَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتى سَیَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرینَ)). :و گفتی((مرا بخوانید تا شما را اجابت كنم، آنان كه از عبادت من (دعا كردن) تكبّر ورزند به زودى خوار و ذلیل وارد جهنم مى‏شوند».
فَسَمَّیْتَ دُعآئَكَ عِبادَةً، وَ تَرْكَهُ اسْتِكْباراً،
پس نیایش و دعایت را عبادت، و تركش را   كبر و خودخواهى نامیدى،

وَ تَوَعَّدْتَ عَلى‏ تَرْكِهِ دُخُولَ جَهَنَّمَ داخِرینَ
و بر ترك دعا به دخول دوزخ با ذلت و خوارى تهدید فرمودى
فَذَكَرُوكَ بِمَنِّكَ، وَ شَكَرُوكَ بِفَضْلِكَ، وَ دَعَوْكَ بِاَمْرِكَ، 
بدین سبب بندگان واقعى به نعمتت تو را یاد كردند، و به بخششت شكر آوردند، و به فرمانت به دعا برخاستند، 
وَ تَصَدَّقُوا لَكَ طَلَباً لِمَزیدِكَ، وَ فیها كانَتْ نَجاتُهُمْ مِنْ غَضَبِكَ، وَ فَوْزُهُمْ بِرِضاكَ.
و به خاطر گرفتن عطاى افزونت صدقه دادند، و آن، راه آزادى شان از خشمت و دستیابى به رضایتت بود. 

 





نوع مطلب : انسان، 
برچسب ها : شکر، نعمت، غذا، عشق، ارزش معنوی، قرآن، صحیفه سجادیه،
لینک های مرتبط :


   میزبانی تمام تلاش خود را برای راحت بودن مهمان انجام میداد ولی این مهمان بود که خودش را در عذاب قرار می داد و به خود ظلم می کرد. میزبانی تمام تلاش خود را برای راحت بودن مهمان انجام میداد ولی وقتی مهمان در رودربایستی باشد جز خودش نمی تواند به خودش کمک کند.

   من می گویم که مهمان معذب نباشید چون میزبان این را نخواسته است. من می گویم که مهمان پر رو باشید و از فضل بی انتهای او بخواهید ولی با آدابش (ما و قرآن، نعمت را فقط مادی نمی دانیم) بگذارید رزق و رحمت او به من برسد تا آنجا که در بهشت ((تَعْرِفُ فی وُجوهِهِم نَضْرَةَ النَعیم : در چهره هاشان سُرور و طراوت وفور نعمت را می بینی)) سوره ی مطففین آیه ی 24.

   جز دنیا و اسبابش و جز خدا چیز دیگری را نبینید. دنبال چه می گردید؟ همین ها را که هست بپذیرید. خودتان خودتان را از رودربایستی در آورید. ((وَ سارِعوا اِلی مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جنَّةٍ عَرْضُها السَّماواتُ وَ الأرْض : بشتابید بسوی آمرزشی از پروردگارتان و بهشتی که پهنایش به قدر آسمان ها و زمین است)) سوره ی آل عمران آیه ی 133. همین روابط تعریف شده را بپذیرید خدای بخشنده و بنده ی شکرگذار هیچ فرد سومی نیست که بخواهد مشکل ایجاد کند ((یَرجونَ تِجارَةً لَن تَبور: بدنبال تجارتی هستند که پایان نپذیرد))سوره ی فاطِر, آیه ی 29. اگر حالا ناز می کنید آیا مطمئنید که بعداً پشیمان نمی شوید؟ دنیا وجود دارد و زندگی یک آزمایش است که بعضی ها در آن می برند و بعضی ها بی خبرند. 





نوع مطلب :
برچسب ها : نعمت، مهمانی خدا، پوچی، افسردگی،
لینک های مرتبط :




درباره وبلاگ


مدیر وبلاگ : صادق ابراهیمی
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :

نیت کنید و اشاره فرمایید

 
 
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic